نویسنده : کوروش ستاری ; ساعت ٦:٢٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ شهریور ۱۳۸۸

باخودم می گویم

           باید از خاطره ام

              محو شود.......

                آنکه با شعله ی قهر

                    دل من را سوزاند

                    شادمانی را کشت

                    عاشقی را ترساند

                عشق هم پر زدورفت

               وپس از پر زدنش..

            آشیانم را...

       پاک می سازم

            از این خاکستر 

             و در آن می سازم

             کاخی از مهروغرور

            تا دگر هیچ کسی

          نتواند با نگاهی آسان

       خرد و ویرانه کند

    کاخ مرا  








نویسنده : کوروش ستاری ; ساعت ٦:۱۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ شهریور ۱۳۸۸

 خدایا: پس من کی بیاموزم که لحظه های در کنارش بودن را قدر بدام؟

خدای مهربانم تو خودت خوب از احوال آشفته ی من هنگام نبودنش آگاهی پس چرا وقتی که هست ..پس چرا وقتی آغوش گرمش را برایم گشوده و برایم از عشق می خواند من اینگونه ام ؟

 سرد و بی احساس در حضورش و آشفته و پریشان در نبودنش............................

کمکم کن که احساسش را قدر بدانم.....








نویسنده : کوروش ستاری ; ساعت ۱:۳٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٤ شهریور ۱۳۸۸

تو اما
در تمامی از روحی
از فرشته
از معجزه
رسیدن من به تو
نیازمند معجزه ای بزرگ است
اما من
ایمان خود را به خدا
هنوز از دست نداده ام