نویسنده : حمید ستاری ; ساعت ۸:٤۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ دی ۱۳۸٧

لیلی من خیلی مهربونه. وفای لیلی من حرف سر زبونهاست. لیلی من عاشقش رو دوست داره. به اون لطف می کنه. با اون مهربونه. اونو زیر پر و بال خودش میگیره. به اون عزت میده. به اون راه و رسم عاشقی رو یاد میده. به اون معرفت میده. به اون همه زیبایی های دنیا و آخرت رو میده. . لیلی من کشتی نجاته. کشتی لیلی من خیلی وسیعه. همه می تونن سوارش بشن. خیلی هم سریع میره تا پیش خدا(جل جلاله). هرکی عاشق لیلی من میشه خدا هم اونو دوست داره. لیلی من عاشقش رو برای خودش جدا می کنه. عاشق لیلی من شدن خیلی صفا داره. اسمش هم دل آدم رو می بره. وقتی باهاش خودمونی میشی براش میمیری. لیلی من همیشه باهاته. هر وقت دلت براش تنگ شد. کافیه رو به قبله بایستی و دستاتو بزاری رو سینه ات و بگی: السلام علیک یا اباعبدالله(ع). اگر عاشق واقعی لیلی باشی، جواب سلامت رو میده و تو هم میشنوی. اونوقت لیلی میره تو سینه ات. میره تو دلت. میره تو قلبت و همیشه پیشته. بعد کم کم مثل خودش میشی. یه لیلی. ی لیلیه کوچولو... .

التماس دعا