نویسنده : حمید ستاری ; ساعت ٥:٤٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ دی ۱۳۸٧

ek48pd.gif

غنچه خندید ولی باغ به این خنده گریست

743532d7zvrepqh0.gif 

غنچه آنروز ندانست که این گریه ز چیست!!!

743532d7zvrepqh0.gif 

باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل

743532d7zvrepqh0.gif 

گریه ی باغ فزون تر شد و چون ابر گریست

743532d7zvrepqh0.gif 

باغبان آمد و یک یک همه ی گلها را چید

743532d7zvrepqh0.gif 

باغ عریان شد و دیدند که از گل خالی ست

743532d7zvrepqh0.gif 

باغ پرسید چه سودی بری از چیدن گل؟!!

743532d7zvrepqh0.gif 

گفت: پژمردگی اش را نتوانم نگریست

743532d7zvrepqh0.gif 

من اگر از روی هر شاخه نچینم گل را

743532d7zvrepqh0.gif 

چه به گلزار و چه گلدان، دگر عمرش فانی ست

743532d7zvrepqh0.gif 

همه محکوم به مرگند، چه انسان، چه گیاه

743532d7zvrepqh0.gif 

این چنین است همه کاره جهان تا باقی ست!!!

743532d7zvrepqh0.gif 

گریه ی باغ از آن بود که او میدانست

743532d7zvrepqh0.gif 

غنچه گر گل بشود هستی او گردد نیست!!!

743532d7zvrepqh0.gif 

رسم تقدیر چنین است و چنین خواهد بود

743532d7zvrepqh0.gif 

میرود عمر، ولی خنده به لب باید زیست!!!....

ek48pd.gif