نویسنده : حمید ستاری ; ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٤ بهمن ۱۳۸٧

دوست دارم به جای سمفونی بتهون،
صدای ویولن نواز ِ کور خیابان ولی عصر را بشنوم
دلم می خواست که حافظ
 
این همراه همیشه حافظه ام
یکبار به سمت ِ سواحل سادگی می آمد
می خواستم کتابت او را
به زبان زلال نوزادان بی زنگار ببینم
می خواستم ببینم آن ساده دل،
با واژه های کوچه نشین چه می کند
هر  آرزوی محال
آرزوی محال
و تو
دختر بی بازگشت ِ گریه ها
از یاد نبر که ساده نویسی،
همیشه نشان ساده دلی نیست
پس اگر هنوز
بعد از گواهی گریه ها در دفترم می نویسم:
 
باز می گردی
به ساده دل بودنم نخند
اشتباه ِ مشترک ِ تمام شاعران ِ این است،
که پیشگویان خوبی نیستند.